Verenigingen

Uit LennisWIKI

Ga naar: navigatie, zoeken

Lennisheuvel heeft een rijk en gevarieerd vereningingsleven. Sommige verenigingen bestaan al jaren; andere zijn helaas verdwenen. Hieronder kunt u iets lezen over de geschiedenis van een aantal verenigingen.


Inhoud

Wandelsportvereniging "De Zevenmijlstappers"

De Zevenmijlstappers op weg
De Zevenmijlstappers op weg
De Zevenmijlstappers weer op weg
De Zevenmijlstappers weer op weg
De Zevenmijlstappers in hun element
De Zevenmijlstappers in hun element

Het volgende verhaal is ons aangereikt door de dames Jo Schalkx en Helma Rombouts.
Wandelsportvereniging "De Zevenmijlstappers" was ooit de trots van Lennisheuvel. Uit elk gezin waren wel een of meer kinderen lid van de wandelclub. De vereniging is op 19 december 1969 opgericht op initiatief van het toenmalige parochieberaad (later wijkberaad). Toen is ook de Stichting Jeugdbelangen opgericht. Deze fungeerde als overkoepelend orgaan voor de wandelclub, het in oktober 1969 opgerichte vakantiecomité en het speeltuincomité dat op 2 december 1969 is opgericht.

"De Zevenmijlstappers" namen deel aan gemiddeld 10 tochten per jaar. Initiatiefnemers van het eerste uur waren Dorus Bekkers, Ser Verstappen, de dames Jo Schalkx en Rikie Wagenaars. De eerste tocht waar de Zevenmijlstappers aan deelnamen was in Vught op 9 mei 1970. In haar glorietijd telde de vereniging 80 leden. Later, toen oudere kinderen geleidelijk afhaakten en er weinig leden bij kwamen vanwege het geringe aantal geboorten in Lennisheuvel, zijn de laatste leden overgestapt naar wandelsportvereniging "De Keistampers" uit Boxtel. Toen zijn ook een aantal leden gaan oefenen voor de vierdaagse in Nijmegen. In 1985 deed een aantal oud-Zevenmijlstappers aan de vierdaagse van Nijmegen mee. Op ? 19?? is wandelsportvereniging "De Zevenmijlstappers" officieel opgehouden te bestaan.

"In de goeie tijd hebben we aan heel veel wandeltochten meegedaan", vertelt mevr. Schalkx,"in de omgeving maar ook verder weg, bij voorbeeld in Giethoorn. Daar hebben we twee keer de wisselbeker gewonnen. Iedere maand liepen we wel ergens mee. Bij voorkeur in 'n landelijke omgeving. Liefst in de bossen. In de stad deden we hoogst zelden mee. Voor een wandeltocht in Giethoorn of zo gingen we met een bus van de Mol. Dat was niet goedkoop. De bus was de hele dag onderweg en dat kostte 200 tot 300 gulden. En dan moesten we ook nog het inschrijfgeld betalen. Om dat allemaal te bekostigen vroegen we 1 gulden contributie per kind. Dat was wel eens moeilijk voor een gezin waarvan drie of vier kinderen lid waren van de wandelclub. Van de gemeente kreeg de wandelclub 200 gulden subsidie. Daarnaast verkochten we steunkaarten en balpennen en organiseerden we kienavonden en flessenacties.

Tijdens elke tocht liepen we in een net uniform. Allemaal een oranje trui en witte kniekousen. De jongens droegen een groene broek en de meisjes een groen rokje. 's Zomers, als het heel warm was, ging de trui uit en liep iedereen in een witte blouse. De uniformen werden gemaakt door Marietje van Kempen-Derks. De ouders konden het uniform voor hun kind van Marietje kopen. De verzorging onderweg, met limonade en broodjes, was in vertrouwde handen bij Huub Jacobs en Jan van de Moosdijk.

In die tijd hadden we drie groepen. De kleintjes liepen 5 km, de oudere kinderen 10 resp.15 km. Elke groep werd geleid door een gediplomeerde jeugdwandelsportleider. De examens daarvoor werden afgenomen door de Nederlandse Katholieke Sportfederatie. Onze club had drie gediplomeerde leiders. Dat waren Dorus Bekkers die de 15 km groep onder zijn hoede had, Rikie Wagenaars voor de 10 km groep en ik zelf voor de 5 km.

Wandelen deden we heel gedisciplineerd. Altijd netjes in de rij, de kleinste voorop, de grotere daarachter. Soms ging er wel eens wat mis. Er was er één bij die trapte altijd op de hakken van haar voorgangster. Toen hakkentrapper eens te kennen gaf dat ze bij de fanfare wou zei Jan Strik tegen haar: Leer eerst bij de wandelclub maar eens fatsoenlijk marcheren, dan mag je misschien bij de fanfare."

Fanfare Sint Arnoldus

Marinus Verhagen in zijn jonge jaren
Marinus Verhagen in zijn jonge jaren

De fanfare Sint Arnoldus is opgericht in 1949 en bestaat anno 2009 dus 60 jaar. In de achterliggende 60 jaren heeft de fanfare haar bestaansrecht in Lennisheuvel bewezen en hebben vele inwoners kennis gemaakt met het musiceren in verenigingsverband. Alleszins reden om dit 60-jarig bestaan feestelijk te vieren. De fanfare heeft ook een eigen website: zie deze website waar de tekst die u nu leest aan is ontleend. Hier ook enkele plaatjes uit de oude doos om het rijke verleden van deze fanfare te illustreren (gemaakt door C. Willers, 1984-1986?).

De Mijlpaal

Buurtvereniging de Mijlpaal heeft een eigen website

Ouderentoneel

Sinds jaar en dag kent Lennisheuvel een actieve toneelvereniging voor dorpsgenoten op leeftijd. De voorstelling van eind 2010 stond in het teken van Kerstmis en is samen met leerlingen van de basisschool uitgevoerd.

Persoonlijke instellingen