De prutsende loederouder

Het was natuurlijk onvermijdelijk dat ik een keertje een column ging schrijven over ‘de loedermoeder’. Een term voor een moeder die openlijk toegeeft dat ze niet altijd voldoet aan het perfecte plaatje van het moederschap. Er schijnt ook zo’n term voor vaders te zijn, namelijk ‘de prutsvader’. Dat is  dan ‘de onhandige vader’. Maar die term hoor je nooit, dus dan is het saai om daar een column over te schrijven.

Ik vind de term ‘loedermoeder’ nou niet bepaald charmant en te heftig voor een moeder die ook maar gewoon d’r best doet. Er is veel controverse over deze term, want je kunt het ook zien als een bevrijding om de perfectie van opvoeden los te laten. Opvoeden is nou eenmaal rommelig en chaotisch en zonder een drupje zelfspot ben je nergens.

Overigens wil ik hier absoluut niet tegen de haren instrijken van de georganiseerde moeder die fulltime werkt, kinderkleding met de hand maakt en waar een weekplanner in de keuken hangt. De moeder die altijd nutri repen op zak heeft (of zit daar dan weer te veel suiker in?) en een huishouden heeft waar geen zwarte drap uit de badeendjes komt. Die moeders hebben het gewoon voor elkaar en die moet je verder niet in de weg zitten.

Ikzelf neig van nature meer naar de loedermoeder, maar dat zal voor velen niet als een verrassing komen. Ik vergeet onze kinderen op te halen, ik raak ze kwijt, ik laat ze vallen en ik vergeet afspraken. Niet altijd natuurlijk hè, maar wel genoeg. Gelukkig doe ik dat opvoeden niet alleen, dat scheelt weer voor ze.

Je kan trouwens allerlei opvoeders krijgen als kind hoor. Een curlingouder, een loedermoeder, een prutsvader, een blunderopa of een stottertante. En God zegen de greep als je ze allemaal krijgt! Of worden zo juist de nieuwe Pippi of Mahatma gemaakt?