Ho Ho Ho(e moet dit paard uit)

Ah…de decembermaand. De tijd voor reflectie, relativeren en gewoonweg genieten van alles wat je hebt.

De maand waarin je als moeder je eigen chocoladeletter mag kopen. De maand waarin je niet alleen de surprise mag maken van degene wiens naam op jouw getrokken lootje staat, maar ook al je gezinsleden bij hun surprise mag helpen. De maand waarin ik steeds het gehinnik van een speelgoedpaard hoor, waarvan ik niet weet waar het ‘uit knopje’ zit. Wat hebben we toch grote problemen.

De maand waarin ik in een huis vol uitgepakte cadeaus ben. En gasten heb, die met een volle buik en rozige wangen vertrekken. Ik zie een half gelegde puzzel en een spel met water, dat nu uitgespeeld al druipend op de eetkamertafel staat. En de nieuwe cadeaus staan alweer onder de kerstboom. Wat hebben we het toch goed.

De maand waarin ik blader door een fotoboek. Ik kijk naar de gezichten van mensen die ik zo gruwelijk mis. Ik kijk naar de gezichten van mijn jonge kinderen. Ik kijk naar het gezicht van mijn jongere zelf. We lachen, zijn samen, hebben armen om elkaar heen geslagen en op sommige foto’s staan we bij de kerstboom. Wat is de tijd toch on(ver)vangbaar.

Kijk ze eens aan, de kinderen en mensen die jou zo dierbaar zijn. Kijk ze eens écht aan. En zeg dan ‘vrolijk kersfeest en gelukkig nieuwjaar’. Grote kans dat ze gewoon doorhinneken, net zoals ons speelgoedpaard. Maar je kunt het maar beter gezegd hebben.