Een hoek vol voornemens

Ik heb er een gemaakt. Jawel, een leeshoekje. Ik heb de speelkeuken opgeruimd en de speelwinkel een andere plek in het huis gegeven. Uiteraard alles in overleg met het kleine mensenvolk.

Ik legde een kleedje neer. Een lekkere hangstoel staat er nu en een poef mét fluffy dekentje. Een lampje en een plantje. Mijn nieuwe boek van David Sedaris legde ik op de poef, klaar om gelezen te worden. Af was de zaak.

Ik deed een stapje naar achteren en pinkte een traantje weg bij het aanschouwen van dit serene plekje in mijn eigen huis. Wat werd ik toch volwassen. Afijn, tijd voor een kopje thee. Ik liep naar de keuken.

Toen ik terugkwam, zaten er 3 kinderen (voor de duidelijkheid: ikzelf heb er maar 2) in de hangstoel. Ze slingerden wild van links naar rechts. De poef en het fluffy dekentje werden al gauw een nieuwe hut. Mijn boek lag op de grond en toen ik dat op  wilde rapen,  brak ik bekant m’n nek over het kleed dat opgefrommeld op de grond lag.

Het was duidelijk: dit waren apen met maar één doel en dat was destructie. ‘Prima’, dacht ik. Voor nu blijkbaar even te vroeg voor een leeshoekje. Ik deed ook eigenlijk maar net alsof ik tijd had om een leuk niet-educatief boek te lezen. Naast alle voorleesboeken, studieboeken en zelfverrijkingsboeken komen die namelijk op de laatste plaats.

Dus het leeshoekje is nu eigendom van de apen. En nou varieert het gedrag van apen sterk per soort, leeftijd en omgeving. Maar één ding hebben ze allemaal gemeen: nieuwe dingen zijn op een gegeven moment weer gewoon. En zodra dat gebeurt, claim ik mijn territorium. Ten minste, dat is vooralsnog  het voornemen.