De vaart der volkeren

In mijn columns heb ik u vaak genoeg meegenomen in het gezinsleven met baby’s, peuters, kleuters en ik heb zelfs ooit de pubers aangetikt. Maar volwassen kinderen, daar wilde ik mijn vingers nog niet aan branden.

Ik ga het toch doen, ook al heb ik er compleet geen verstand van. Kan mij het schelen. Je leeft maar één keer.

Volwassen kinderen; ik stel me voor dat er 100 manieren zijn waarop je een relatie hebt met je volwassen kinderen. De één woont dichtbij, de ander ver weg. Heb je nog contact of juist niet? Voelt je volwassen kind het als een ‘moetje’ om contact te leggen of delen jullie juist alles met elkaar?

Het doel van mijn opvoeding is dat ik onze kinderen probeer te ondersteunen in het beste uit zichzelf te halen op allerlei gebieden en gelukkig te worden in welke maatschappij dan ook. Waar dan ook ter wereld. En dat ze vooral niet het gevoel hebben iets terug te moeten doen, voor het feit dat ze bestaan.

En als ik er langer over nadenk; ben je dan juist niet de meest succesvolle ouder als de kinderen je niet meer nodig hebben? Ten slotte, in de dierenwereld leven de meeste soorten niet heel lang in familieverband. En als soorten dat wel doen, zoals olifanten of dolfijnen, dan zijn het vaak de zonen die toch vertrekken.

Mijn conclusie is dat de opvoedtaak je hele leven lang is, maar zal op verschillende momenten in het leven anders vervuld worden. Volwassen kinderen hebben soms misschien nog wijze raad nodig, maar laat het vooral op hun initiatief zijn. En wat ik hoop dat onze kinderen altijd, maar dan ook altijd weten, is dat we van ze houden en ze altijd op ons terug kunnen vallen.

Misschien is dat wel de echte vaart der volkeren: je ziet je kinderen wegvaren en zwaait vanaf de kade. Je blijft staan op die kade. Niet om vast te houden, maar omdat je weet dat je mee bent geweest tot waar dat kon.